Vandaag "uitgeslapen" tot 7.30, gedoucht en heerlijk ontbeten, roerei, bacon, worstjes, pancakes en bagels. Even na 9.00 kwam neef Willy en Twan en een uurtje later neef Bobby met dochter Hannah.
Het was weer als vanouds erg gezellig. Willy komt volgende week naar Nederland, dus zeiden we
" till next week" , en dat klonk erg vreemd
Om 13.30 afscheid genomen van de familie en nog even naar Bill en Twan in Dublin gereden. Na een uurtje daar vertrokken en naar ons hotel de Red Roof Inn vlakbij vliegveld SF gereden, de koffers gedropt , auto leeggepakt en toen naar de autoverhuur bij het vliegveld en daar een intens smerige bak ingeleverd met 9000 km meer op de teller en een bijna-gat in de voorruit, wat geen probleem opleverde We hadden in New York de EZ pas (easy) genomen kostte ons 14 dollar, maar was erg gemakkelijk , bij alle tolpoorten konden wij zo doorrijden, zonder gezeur met betalen. Naderhand beseften we dat de gemaakte tolkosten nog niet aan ons zijn doorberekend net zomin als de oneway dropoff kosten van 250 dollar voor het inleveren van de auto in een andere plaats dan de ophaallocatie. Die zullen later wel van de creditcard worden afgehaald (jammer) Met de shuttlebus terug naar de Led Loof Inn (chinese chauffeur)
en de koffers heringepakt en gewogen, geen enkel probleem.
Heerlijk chinees gegeten beneden in het restaurant en nu gaan we maar op tijd slapen, aangezien wr morgen om 6.30 uur op het vliegveld moeten zijn.
we vliegen via Houston, waar we maar drie kwartier hebben om over te stappen op het toestel naar Amsterdam, krap, maar moet lukken.
Rest ons nog iedereen te bedanken voor de leuke reacties, die,we iedere morgen weer met plezier hebben gelezen.
Tijdsverschil heeft zo zijn voordelen, jullie lezen 's morgens wat ik 's avonds typ en wij lezen 's morgens wat jullie terugschrijven.!
Vandaag rustig opgestaan en een uitstekend verzorgd ontbijt gehad. Daarna de boel ingeladen en vlakbij het hotel de reuzensequoia's hike gedaan (klinkt indrukwekkend maar duurde in feite maar een half uur), daarna het park om 11.30 uitgereden en om 15.00 in Pleasanton vlakbij San Francisco bij Lisa en John gearriveerd. Later kwamen Twan en Bill ook en hebben we met zijn allen gegeten en gezellig bijgepraat.
We zijn op tijd naar bed gegaan en verwachten morgen de rest van de neven voor brunch, waarna we in de middag naar ons vliegveldhotel gaan en de auto gaan inleveren .
Wordt hoogstwaarschijnlijk nog 1 keer vervolgd...
Om 8.30 de motor gestart voor de rit naar Yosemite NP. En weer zo'n mooie tocht, vanaf Big Pine tot aan de Tioga Pass een schitterend natuurgebied.
de Pas zelf is ook verschrikkelijk mooi. We hebben de hele dag door Yosemite gereden en hebben het nu echt goed verkend, de vorige keer moesten we wat gedeeltes overslaan. Als klap op de vuurpijl stak er een zwarte beer 10 meter voor de auto de weg over op zijn dooie gemakje.Tja, en voordat je dan je fototoestel in de schietstand hebt is de beer verdwenen in de struiken en er achteraangaan was geen optie voor ons. Eind van de middag ons hotel Wanona aan de zuidkant van het park opgezocht, een schitterend hotel om te zien, en je gaat 100 jaar terug, bad op pootjes en een heel antieke sfeer. grote verandagangen rondom met zitjes. Morgen gaan we nog de reuzenseqoiabomen in het park "doen" en daarna rijden we naar San Francisco voor de laatste twee dagen, snik.
Dinsdagmorgen heel vroeg vertrokken, rond 7.30 reden we Las Vegas uit. Vlak voor we DV inreden nog even volgetankt voor de topprijs van 4,16 per gallon. In dV hebben we Dantes View gedaan, een pracht uitzicht vanaf het hoogste punt in de DV. Zabriskie Point konden we ook niet zomaar voorbijrijden ook al hadden we die drie jaar geleden ook al gezien, maar dat is zo bijzonder.De. temperatuur was zoals te verwachten rond de 40 graden, als je de auto uitstapt om een foto te maken is het alsof er iemand met een reuzen fohn in de hoogste stand op je staat te blazen. Bij Furnace Creek even een ijsje gegeten voordat we de woestenij weer ingingen. Het is een mooie belevenis om door DV te rijden , we hebben vaak gestopt voor een foto en arriveerden om 18 .00. in de Frontier motel in Lone Pine, net voorbij DV, en hebben -s avonds een pizza gepakt bij de Pizza Factory, was lekker.
Zaterdagmorgen reden we om 7.30 uur weg bij ons hotel. Het ontbijt was er zo mager dat we ontbijtloos zijn weggereden en onderweg bij een pompstation een sandwich en koffie hebben gehaald. Om 14.00 uur waren we in Las Vegas waar we de auto kwijt konden in de enorme parkeergarage van de Flamingo, ons onderkomen voor drie nachten. De klok was weer een uur terug gegaan zonder dat we daar erg in hadden. Voor het luttele bedrag van 16 dollar mochten we eerder inchecken, voor wifi vroegen ze ook de hoofdprijs en aangezien we hier broer Huib na een jaar weer zouden ontmoeten en de komende dagen samen zouden doorbrengen, dus weinig tijd over, hebben we de wifi maar laten zitten. Huib was de dag tevoren al aangekomen vanuit Alabama , eerst even bijgekletst op de kamer met een glas koude wijn uit onze toverkoeltas. Daarna hebben we het enorme hotel verkend, casinozalen, winkels en restaurants. Op tijd in het buffetrestaurant gegeten omdat Huib om 21.30 in het MGMhotel de show Cirque du Soleil had besproken, een schitterend spektakel, waarbij je niet aan een circus moet denken. Daarna met de monorail terug naar de Flamingo en geslapen als een blok.
Zondag weer op tijd op en om 8.00 ontbeten in de Tropical Breeze (Flamingo), twee gebakken eieren met bacon en toast, koffie en vers geperst sin.sap. Daarna weer met de monorail naar de Stratosphere, waar we boven op het observatiedek naar de bungeejumpers hebben gekeken die zich voor 110 dlr 400 meter naar beneden storten, ieder zijn meug!y
Weer terug op de Strip in de hitte naar de Venetian gewandeld, waar we de vouchers voor de door ons gereserveerde show voor de volgende avond nog niet konden omwisselen voor kaarten, dat kon pas 1 uur voor de show, aangezien we het niet rechtstreeks bij hen hadden geboekt. Ohoh, dat worden slechte plaatsen was onze gedachte. Weer buiten go with the flow met de mensenmassa (druk!) terug naar ons hotel, dat gelukkig heel centraal midden aan de Strip tegenover Caesars Palace en het Bellagio ligt. Even een uurtje rust met de benen languit op bed
en daarna weer het buffet genomen, dat was ons goed bevallen, heel veel keus en een rustig hoekje om te eten en te kletsen. Om 21.00 uur is het donker en zijn we buiten gaan lopen om de verlichting en de vijvershow van het Bellagio te gaan zien.
Maandag weer op tijd aan het ontbijt en unaniem besloten de Fremontstreet Experience te gaan doen, een van de oudste overdekte gedeeltes van LV, we moesten er met de bus heen omdat het wat aan de buitenkant ligt. Eerlijk gezegd viel het ons tegen. geen aanrader met een hoog gok, t-shirt en burgergehalte. Dus met de bus naar de Luxor waar twee tentoonstellingen waren waar we belangstelling voor hadden. Huib kreeg als gepensioneerd luchtmachtmilitair flinke korting op de toegangskaarten, en zijn we eerst de Bodies gaan doen, de door een duitser heel knap geprepareerde lichamen die alle aspecten van het menselijk lichaam laten zien, klinkt wat engig maar was het niet. Daarna de tentoonstelling Titanic waar ze onderdelen van het rampschip hebben nagebouwd, zodat je het gevoel hebt op een echt schip te lopen en voorwerpen van de echte Titanic zijn uitgestald die pas in de 90er jaren zijn opgedoken.
Verder kon je van stap tot stap vanaf de eerste ijsbergmelding volgen hoe het verloop was tot aan het zinken toe.
Leuke middag , terug in de Flamingo omkleden en naar de Venetian voor de show van de Blue Man Group die om 22.00 zou beginnen. We hebben eerst uitstekend gegeten in een van de Restaurants van het Venetian en kregen prima plaatsen in het theater en wat een show! Een absolute aanrader voor wie ooit de kans krijgt ze te gaan zien. We waren tegen enen terug in ons hotel en hebben daar afscheid genomen van Huib na een paar verschrikkelijk leuke dagen.
Vandaag een relaxed dagje gehad. Vanmorgen vroeg was het al tegen de 30* en hebben we eerst tot 12.00 bij het zwembad gelegen dat we voor onszelf hadden. Salt Lake City heeft verder weinig te bieden, dus zijn we naar Park City gereden, in de bergen dus iets koeler. De route er naar toe was ook mooi via de Parley pas. We passeerden de olympische (2002) skischans en bobsleebaan en het olympisch dorp. We zijn eerst naar de Tanger Outlet gegaan, eens een keer een leuke outlet met veel goede merken en echte koopjes, er was een duits stel die vertelden dat ze het hele jaar spaarden om zich daar te buiten te gaan, we hebben zelf ook de nodige inkopen gedaan. Park City zelf is gebouwd voor de olympische sporters, in oude stijl van net na de goldrush, nep natuurlijk, maar het is een verschrikkelijk leuk plaatsje met veel boetiekjes en restaurantjes. We hebben er echt lekker gegeten bij Bangkok Thai, en daarna bij de italiaan een echte espresso en ijsje gehaald. Daarna nog een paar flessen wijn gehaald bij de Staatswinkel, aangezien Utah alcoholvrij is , hoewel je in de meeste restaurants wel gewoon een glaasje kunt drinken. Om 20.00 waren we weer terug en hebben we de koffers eens opnieuw ingepakt en gewogen, en zitten nog binnen de limiet, maar we hadden ook een lege koffer meegenomen.
Morgen op naar Sin City/Las Vegas, waar we samrn met Huib een leuk weekend gaan hebben!
Vandaag rustig begonnen met een ontbijt in het hotel, daarna voordat we wegrijden vult Peter altijd een stevige plastic zak met ijsblokjes voor in de koeltas zodat we onderweg lekker fris water drinken en ons bier en wijntje 's avonds nog koel zijn Ieder hotel heeft ijsmachines, is gratis en heel gemakkelijk. Om 9.00 reden we via Idaho naar Salt Lake City, de hoofdstad van Utah.
Eerst per abuis bij de Hilton Garden Inn naar binnen, maar we moesten bij de buurman zijn, de Royal Garden Inn, prima kamer. Er rijdt een gratis tram/trein naar het centrum en dus waren we daar om 15.00' We zijn naar de Temple van de mormonen gegaan hartje centrum, een ommuurd complex midden tussen de kantoorgebouwen, maar binnen de muur is het ruim en goed onderhouden met mooie tuinen. Er lopen voortdurend groepjes jonge blije mensen rond die je aanspreken lees: valt er wat te bekeren? De tempel zelf mag je niet in, maar wel het Tabernacle, ook een soort kerk met een ongelooflijk goede akoestiek . Het bezoekerscentrum was best interessant met allerlei uitleg over de geschiedenis van de mormonen.
Daarna zijn we naar de Family History Library gegaan, waar van bijna iedere wereldburger informatie op microfilm staat, dit om de geschiedenis van je familie te kunnen napluizen, via allerlei links, dit schijnt thuis ook te kunnen via www.familysearch.org. De brongegevens zijn opgeslagen binnen in een berg, ik vind het allemaal wat onwerkelijk.
Inmiddels was het 18'30 en tijd voor wereldser dingen zoals; waar eten we vandaag? Het is de Cheesecake Factory geworden, Peter de eyerib en ik had zin in pizza. Als toetje hebben we allebei een stuk cheesecake (soort kwarkgebak) meegenomen en in het hotel koffie erbij gehaald.
We konden hem alle twee niet op en liggen nu vadsig tv te kijken en ik op de iPad dit verslagje te tikken.
Vandaag werden we al om 5.00 uur gewekt door de lawaaierige Sjanghaiers. We waren in de zomer gaan slapen en werden in de winter wakker, sneeuw en het had gevroren. Nadat Peter de auto een beetje sneeuwvrij had gemaakt reden we om 7.30 weg, opnieuw door een stuk Yellowstone tot we er via de zuidelijke uitgang uitreden. Direkt daarna een goed ontbijt genomen bij de Flag Ranch, sfeervolle tent.
Grand Teton Park verschilt weer erg van zijn noordelijke broer, hoewel er maar 9 mijl tussen zit. De besneeuwde toppen van de Grand Teton Mountains domineren het park, ze zijn indrukwekkend. Het is niet zo groot, dus hebben we bij Lake Jenny de ferry naar de overkant genomen en terug gelopen om het meer heen. Eerst geklommen tot aan de Hidden Falls waterval, toen nog verder tot Inspiration Point op 2400 mtr. maar wat een uitzicht. Daarna de trail om het meer heen, samen toch een 8km, pittig. Het weer was weer helemaal goed geworden, zonnig en iets minder warm.
We hadden instructies mee voor het geval we een zwarte beer zouden tegenkomen, wat niet ondenkbaar was: we moesten ons breed maken en 'hello bear' roepen of iets anders , in ieder geval praten en achterwaarts de aftocht blazen. (????)
Geen beer gezien, natuurlijk. Wel een behoorlijke kudde elks.
Langzaamaan het park weer uitgereden, we hebben twee usb-sticks mee met zo'n 2000 muzieknummers erop, die het rijden mede heel aangenaam maken, we vinden de Ford Escape ook een prima auto. Om 17.00 uur waren we in de Painted Buffalo Inn in Jackson nog steeds Wyoming, prima kamer, wat al gauw kan na de zeecontainer. Jackson is een tamelijk toeristisch cowboyplaatsje met veel winkeltjes en restaurantjes, wel heel gezellig. Wat gedronken op een terrasje, waar de barkeeper een nederlandse vriendin had die hem ook wat nederlands had geleerd, niet voor herhaling vatbaar.
Daarna een bijzonder pittige gambaschotel bij de mex gegeten, wel erg lekker, maar onze dorst is groot. Ook erg fijn dat we hier weer wifi hebben. Morgen op naar de hoofdstad van de mormonen, Salt Lake City.
